Deze taal spreekt iedereen

Deze taal spreekt iedereen

Jaren geleden toen ik stage liep bij een huisarts mocht ik mee naar het spreekuur bij het Asielzoekerscentrum. Een plek met vele gezichten en sferen. Tijdens het spreekuur viel het me op dat er een aangrijpend gevoel van depressiviteit hing. Ik vroeg me af: “Wat is er met je gebeurd lieve man? Welk trauma draag je met je mee jij mooie vrouw, waardoor je me nu zo aankijkt met je droevige ogen en je stille verdriet?”

Ik kreeg geen antwoord op mijn – niet- gestelde vragen…..

Nu ik sinds 6 jaar in dit stadje woon zie ik regelmatig bewoners van het AZC lopen. Mijn gedachten gaan dan nog wel eens naar dat moment, het gevoel van toen kan me dan ineens weer overvallen…

Eind november lees ik dat er gestart wordt met een taalcafé met als doel: anderstalige bewoners te laten oefenen met de  Nederlandse taal. Elkaar leren kennen en met elkaars cultuur kennis maken, ik twijfel geen moment: ik ga!

Vandaag is het zover. Onderweg rijd ik twee jongedames voorbij en denk: zouden zij er ook heen gaan? Wanneer ik de bibliotheek  binnenloop zie ik een grote groep vrijwilligers. Even later gaat de deur open en ja, daar zijn de dames die ik onderweg gezien heb. Ze worden hartelijk ontvangen en ik zie dat ze een aantal mensen kennen. Het voelt als een warm welkom.

Ik kijk eens rond, de koffie/thee staat klaar, heerlijke kerst-snoeperijen kijken me uitnodigend aan. Langzaamaan druppelen de mensen binnen.  Naast me wordt er een “kritische” vraag gesteld: “is er wel voldoende informatie naar het AZC gegaan”. Doelende op de nog kleine groep anderstaligen en de grotere groep Nederlands sprekende mensen. Arme vrouw, het taalcafé was nét een minuut- officieel- geopend en deze vraag overviel haar zichtbaar.

Gelukkig zie ik een uurtje later een groepje jongemannen binnenlopen. Een glimlach, een stevige handdruk en al snel zie ik ze in gesprek. Ik denk nog even aan de aangesproken vrouw, zou ze nu opgelucht ademhalen?

Ik zoek een plekje aan een tafel met vier Nederlands sprekende vrouwen. Al snel komt er een goedlachse Afrikaanse vrouw bij ons zitten. Gemotiveerd en enthousiast komt er een gesprek op gang. Ze spreekt de taal al goed en is héél blij dat ze sinds kort een eigen huisje heeft gekregen! Over en weer worden vragen gesteld. Ook wordt me helder wat er achter een gestelde vraag aan een huisarts zit. Bijzonder omdat ik zelf in de gezondheidszorg werk en achter deze vraag een verborgen angst zat. Door verdiepende vragen werd dat zichtbaar.

Even later ontmoet ik een jongeman uit Pakistan. Hij heeft een open gezicht en een vriendelijke glimlach. Hij spreekt de Nederlandse taal nog niet zo goed maar in het Engels kan hij zich goed verstaanbaar maken. Deze man heeft me geraakt. Na wat over zijn leven gehoord te hebben vraag ik hoe hij omgaat met het verdriet. Hij kijkt me aan en zegt: “ik kijk er naar en zie wat ik ervan kan leren en gebruiken naar anderen toe”.  Die komt binnen, recht mijn therapeuten- hart in! Ik zou de therapeut niet zijn om te vragen of hij ook goed voor zichzelf “zorgt” en die vraag beantwoordde hij met een JA! Gelukkig!

– als je spreekt vanuit je hart volgt de verbinding vanzelf

Beide mensen bedank ik daarna voor de openheid, het vertrouwen en deze ontmoeting! De jongeman dankt me voor ons mooie gesprek en de jongedame ( die haar leeftijd niet mag noemen: dat is taboe zegt ze lachend) geeft me een warme knuffel.

 

Met een grote glimlach loop ik de deur uit. Het taalcafé had voor mij iets extra’s: de taal die niet gesproken werd, maar gevoeld: de taal van het HART! 

 

Anita

Voel je Vrij

 

4 Comments

  1. 15 december 2016 at 22:55

    Wauw mooi omschreven anita.

    • Anita Van Uden-Reply
      17 december 2016 at 18:40

      Dank-je-wel!
      Warme groet,
      Anita

  2. Sjaak-Reply
    22 december 2016 at 08:16

    Mooi geschreven Anita, vanuit je hart inderdaad. En zo’n stukje maakt de vluchtelingen problematiek ook zo wrang. Verhalen als deze worden zo vaak ondergesneeuwd door al die negatieve verhalen over de kwaadwillenden dat mensen die het echt nodig hebben en verdienen, de mensen dus die zich welwillend in zo’n taal cafe laten zien, niet gehoord of gezien worden.

    • Anita Van Uden-Reply
      22 december 2016 at 10:08

      Dank-je-wel Sjaak voor je mooie reactie!
      In een wereld zonder oordelen, kan de liefde groeien.
      Warme groet,
      Anita

Leave A Comment