Ik wilde het niet maar het gebeurde toch

Naast ons in een restaurant zitten een man en een vrouw van zo eind zestig. Hij aan een glaasje wijn, zij een biertje. Het lijkt alsof ze elkaar nog niet zo lang kennen. Zou het een eerste date zijn, het zou best kunnen.

De man begint te praten, de vrouw luistert aandachtig, haar handen gevouwen onder haar kin. Ze blijft luisteren omdat de man blijft praten. Koetjes en kalfjes komen voorbij maar ook zijn werkverleden. Hij kijkt haar soms aan, of langs haar heen, ik kan het niet zo goed zien, omdat één oog wat afdwaalt lijkt het. Heel af en toe beaamt zij iets en dat geeft hem de gelegenheid om door te gaan. Hij geniet zichtbaar van de aandacht die hij krijgt. Het is een eenzijdig gesprek.

Wat mij opvalt, is dat er geen enkele vraag richting haar gaat. Hij heeft het woord en houdt het woord. Zij blijft “gehoorzaam” luisteren. Hoe is het mogelijk dat er geen enkele belangstelling is voor haar?

Op een gegeven moment krijg ik te doen met deze dame. Het is bijna gênant om zo dienstbaar te luisteren. Ik heb de neiging om haar zachtjes op haar schouder aan te raken en te zeggen, “goh vertelt u ook eens wat over uzelf….”.

Dat heb ik maar niet gedaan. Wel vraag ik me af hoe deze rollen zijn ontstaan. Heeft hij éindelijk een luisterend oor gevonden? Of zou hij jaren onderdrukt zijn geweest in het zich uiten en kan hij nu eindelijk “los” gaan? Misschien is hij het gewend om altijd het hoogste woord te hebben, dat hij het niet eens in de gaten heeft.

en zij…is zij gewend de “underdog” te zijn? Zou ze zichzelf altijd op de tweede plaats (laten) zetten? Of vindt ze het gewoon heerlijk om naar zijn verhalen te luisteren?

En ik, ik besef dat ik er een mening, nou ja, eigenlijk een oordeel over heb. Waar heb ik die op gebaseerd? Zou dat komen omdat ik de “underdog” van vroeger (her)ken? Of misschien is het wel omdat ik ook wel eens een ontmoeting heb waarvan ik later denk: “goh waar was de belangstelling voor mij? Ik heb je vragen gesteld en je belevingen gehoord maar waar was ik in het gesprek?” (en heb ik me dat laten gebeuren…)

Oei, wat zegt de spiegel?

Het is goed je eigen oordelen onder de loep te nemen en ernaar te kijken. Hoe komt het dat je er een oordeel over hebt? Voor de ander is het waarschijnlijk “normaal” maar ergens resoneert het bij jou. Waarom?

 

 

Bij het weggaan in het restaurant kon ik het toch niet laten, ik heb- in stilte-  een “succes ermee” gewenst naar de dame…

Afbeeldingsresultaat voor knipoog emoticon world press

 

 

Anita

 

 


Anita is naast Psychosociaal therapeut/coach en Access Bars Practitioner, ook ervaringsdeskundige. Zij heeft het in haar leven niet altijd makkelijk gehad. Omstandigheden dwongen haar soms om eigen gevoelens aan de kant te zetten. Met vallen en opstaan maakte verwarring plaats voor verandering toen ze in beweging kwam. Ze werd meer en meer zichzelf door keuzes te maken die beter pasten bij haar eigen gevoel.

De eerste stap zetten is soms lastig en voelt onzeker. Zodra je Jezelf beter leert kennen en je weet waar je heen wilt, gaat dàt het verschil maken.

 

 

 

 

One Comment

  1. Hilde-Reply
    4 juli 2017 at 18:27

    Lieve Anita, wat fijn geschreven! Heel mooi om te herkennen wat een gebeurtenis of voorval met jezelf doet, om in die spiegel durven te kijken.
    Liefs Hil

Leave A Comment