Levenslessen, iedereen kent ze wel en komen met regelmaat aan je voorbij. Het afgelopen jaar kon ik er ook niet omheen. Ik had niets te kiezen, ik werd in het diepe gegooid. Ik moest wel zwemmen en met de stroom mee of ik wilde of niet. Soms wilde ik alleen maar naar de bodem zakken. Het niet aangaan. Het was teveel en deed zoveel pijn. “Laat me maar gaan”. Die gedachte was er. Ik wilde vluchten, weg van de pijn.

Vluchten of Vertrouwen?

In het voorjaar was er hét moment waarop de bodem onder me vandaan viel. Veiligheid en vertrouwen waren in 1 klap weg! Mijn lijf trilde, mijn hart klopte zo hard dat ik dacht dat het zou springen.

Mijn relatie eindigde op een manier die je als vrouw niet wenst. Ondanks dat was ik nog tot veel bereid. De zorg voor de ander stond steeds voorop. Ik had het zelf niet eens door dat ik mezelf aan de zijlijn bleef zetten. Gevolg: ik ging finaal onderuit bij de zoveelste “opoffering”. Het leek wel of ik in een burn-out beland was. Mijn lijf staakte. Ik sliep heel weinig, was uitgeput, kon niet meer eten en viel in korte tijd maar liefst 10 kg af!

Die week had ik een gesprek met een therapeut. Na het vertellen van mijn verhaal vroeg hij me: “Anita, waar zijn jouw grenzen, waar heb je voor jezelf gezorgd?” BAM die sloeg in als een bom!

Ik was heel ver mijn grenzen overgegaan! Door voor de ander te zorgen hoefde ik niet naar dat wat er was gebeurd. Ik heb wel de signalen gekregen maar negeerde ze of eigenlijk, ik negeerde mezelf! Oei!

Maar het leven grijpt dan in! De situatie`s die er zijn geweest waren bedoeld om me iets te laten inzien. Het waren voor mij de meest kwetsbare stukken: vertrouwen en veiligheid. Doordat ik zo gericht was op de ander en niet naar mijn eigen gevoel durfde te gaan gingen ze aan mij voorbij. Natuurlijk kwam het ergens binnen maar ik redeneerde vanuit mijn hoofd. Ik was meer bezig om “dingen op te lossen” i.p.v. erin te duiken. Oh wat heb ik mezelf aan de kant gezet en gekeken wat ik ervan kon leren i.p.v. hoe het van binnen voelde! Ik durfde niet naar mijn gevoel, want daar zou ik immers ook nog pijn uit mijn verleden kunnen tegenkomen met hetzelfde thema! (en dat was veilig weggestopt onder lagen van “controle willen houden”)

Ik ben er geweest! In die diepe lagen van de pijn. Ik moest wel! En ja het deed pijn en ja wat voelde ik me eenzaam en intens verdrietig. En toch, juist daar, kwam ik meer bij mezelf, in al mijn kwetsbaarheid en zachtheid…

Ik merkte ook dat ik soms op zoek ben naar geluk buiten mezelf. Ik kwam mensen tegen die me daarin een spiegel voor hielden. Ik was nog steeds te ver van mezelf vandaan en ik zou het daar ook niet vinden. En ja ook daar werden weer mijn grenzen getest en die waren niet mis!

En te midden van dit alles zorgde het leven voor mij. Er zijn hele lieve mensen om me heen waarmee ik veel kan delen. Waarmee ik de diepere betekenis van alles wat er gebeurt kan bespreken. In mij werd het dieper weten aangeraakt. Een gevoel dat het klopt en dat dit bedoelt is om mij, mezelf te laten (her)vinden. Dit had niet anders gekund, dat moest op een “harde” manier aan me duidelijk gemaakt worden! De levensles!

Ik vond een prachtig (woon)plek in het klooster waar ik duidelijk voelde: hier moet ik zijn! Ik heb geen eigen huis en weinig spullen maar oh wat voelt juist dát goed! Wat heb ik meer nodig dan mezelf? Het geluk en vertrouwen in mezelf te vinden. Dáár ben ik veilig! Dat vind ik niet buiten mezelf. Liefde zit al zolang in mij en langzaamaan voel ik het groeien!

Ik ben zo dankbaar! Het klinkt vast een beetje vreemd maar ik kan nu zeggen dat het leven goed voor me zorgt.
Ik ben in de overgave gestapt en heb de controle losgelaten. Dat was niet altijd makkelijk. En toch waren deze lessen écht nodig om eindelijk meer te gaan zorgen voor mij, met álle Liefde die ik in me heb! Dat heb ik pas kunnen ervaren toen alle zekerheid wegviel en ik naar de bodem moest zakken. Daar leerde ik zwemmen om te (over)leven!

In de overgave is er ruimte en vrijheid.

Deze levensles was een zware maar het heeft me ook veel opgeleverd. Ik Voel me vrijer dan ooit! Mijn weg is vrij, alles ligt open. De kunst is bij alles wat er verschijnt, te voelen van binnen of het bij me past of niet. Keuzes maken vanuit mijn gevoel en met mijn grenzen. Voelt het licht of zwaar? Dat maakt de keuze makkelijker. Kiezen vanuit mijn eigen vrijheid i.p.v. te kiezen voor veiligheid of te pleasen naar een ander.

Soms ineens word ik overspoeld door een golf van dankbaarheid. Dankbaar voor de diepere laag, voor de inzichten, voor lieve mensen om me heen die raken, voor dit wat er is gebeurd. Dankbaar voor wie ik nu ben. Gewoon dankbaar…..

Ik hoop dat mijn verhaal je inspireert om anders te (durven) kijken naar wat je overkomt. Naar de diepere betekenis te durven afdalen. Je kwetsbaarheid te omarmen en liefde voor jezelf te laten groeien!

Ik wens je het toe, vanuit een warm hart,

Anita


 

Anita is naast psychosociaal therapeut en Access Bars® Practitioner ook ervaringsdeskundige. In haar leven heeft ze vaker voor keuzes gestaan. Zij weet hoe lastig het kan zijn om voor jezelf te kiezen Voel je Vrij is dan ook haar motto. Durf in alle vrijheid dat te doen wat goed is voor jou! Wees de regisseur van je eigen Leven en durf je eigen geluk na te streven!

5 Comments

  1. Ans-Reply
    26 januari 2019 at 16:29

    Geweldig geschreven, en direct erdoor geraakt, hoe recht in het hart vanuit een hart. 💖💋

    • Anita Van Uden-Reply
      26 januari 2019 at 16:32

      Dankjewel Ans! Mooi dat je geraakt bent…. Warme groet <3

  2. Jacquelene-Reply
    26 januari 2019 at 17:44

    Wauw….alsof ik mijn eigen verhaal lees. Het gevoel en de gedachten zijn hetzelfde maar had het nooit zo mooi kunnen verwoorden. Prachtig 👍😘😘

  3. Toos-Reply
    27 januari 2019 at 08:09

    Wauw, erg mooi geschreven.💗

  4. Roos-Reply
    27 januari 2019 at 09:45

    Zo even geen woorden , maar je hebt me met je verhaal diep geraakt !

Leave A Comment